Mirjam Slokker

Coaching en blogs

Feedforward

Feedback is een cadeau. Jeuk. Maar eigenlijk wel een briljante vergelijking. Je krijgt het. Soms gezellig ingepakt, soms wat lomper met het prijsje er nog op. Soms is het precies wat je zocht. Soms voer je het met een semi-dankbare glimlach af naar de container. Met een beetje schuldgevoel, dat wel.

Als ik feedback krijg ben ik in eerste instantie dankbaar voor het risico dat de ander neemt. Zeker wanneer het gaat over zaken waarbij ik de plank mis sla (vaak verkocht als ‘tip’, ‘opbouwende feedback’, ‘upside’ of ‘ruimte voor groei’). Die gunfactor wordt sterker als ik merk dat de andere partij zich netjes aan de feedbackregels probeert te houden. Een leuke verpakking is toch feestelijker dan een oude krant.

Toch wordt de waarde die ik hecht aan feedback uiteindelijk bepaald door de intentie die ik bespeur bij de gever. Tot nu toe ben ik vier soorten feedback tegen gekomen.

1) Feedback als antwoord. Deze feedback krijg je ongevraagd als je een ander feedback geeft. Dit roept blijkbaar de behoefte op om (al improviserend) een cadeau terug te geven. Hoewel er soms best rake punten bij zitten, voelt het toch een beetje als partycrashen.

2) Feedback als uiting van superioriteit. Dit is feedback waarbij de gever jou wil laten voelen hoe mooi het is dat hij zijn wijsheid met je deelt. ‘Als je straks staat waar ik nu sta, zul je begrijpen wat ik bedoel’. Dat werk. De gever vindt het cadeau eigenlijk mooier dan de ontvanger.

3) Feedback als uitlaatklep. Deze kun je herkennen aan de frustratie bij de gever. Feiten, emoties en conclusies worden door elkaar gegooid. Zie het als een cadeau dat naar je hoofd gesmeten wordt. 

4) Feedback voor groei. Feedback die komt vanuit de oprechte intentie om je verder te helpen. Het cadeau dat je niet wilt, maar wel nodig hebt.

Nu klink ik misschien als iemand die moet leren om feedback te ontvangen. Maar echt waar: zoals je gekregen rommel niet in gebruik hoeft te nemen, hoef je dat met feedback ook niet te doen. Sommige cadeautjes laat ik gewoon liever in het papiertje zitten. 

De kunst is om een mooi cadeau wel te herkennen en waarderen. Echt geven is belangeloos en voor de gever net zo kwetsbaar als voor de ontvanger. De feedback die ik kreeg vanuit de oprechte intentie om mij verder te helpen, was meestal onverwacht en pijnlijk. Onverwacht omdat het ging over iets wat ik niet van mezelf wist. Of waarvan ik dacht dat ik het goed kon verbergen (vergeet het maar 😏). Pijnlijk omdat het spot on was, precies op de zere plek. Maar ook bittersweet omdat ik me gezien voelde. En net dit zetje nodig had om het anders te gaan doen. 

Feedback is een cadeau. En goede feedback is als een schop onder je kont. Pijnlijk, maar het helpt je wel vooruit.