Mirjam Slokker

Coaching en blogs

Hoe bescheidenheid werkt

‘Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.’ Waar ik ben opgegroeid was dit een gevleugelde uitspraak. En wat je vaak hoort, pik je op. Bescheidenheid werd een vast onderdeel van iedere beoordeling in mijn leven. Als compliment of verbeterpunt. Het is maar wie je voor je hebt.

Ik kon daar prima mee leven. Vooral omdat ik een hekel had aan bluffers. Mensen met van die grote verhalen en plannen. Die altijd haantje de voorste zijn. Zichzelf overschreeuwen. Dan zit je met bescheiden toch aan de betere kant, vond ik. Ik kon anderen juist verrassen met mijn talenten. Als ik ze liet zien, ten minste. 

En daar zat wel een dingetje. Bescheidenheid kan namelijk een fantastisch excuus zijn. Om geen risico te nemen. Onder het mom van ‘ik ben maar een amateur’, ‘ik vind dat het niet aan mij is’ of 'ik moet eerst nog meer leren over bladiebla’ kun je veilig aan de kant blijven staan. In de overtuiging dat je anderen een dienst bewijst door hen ruimte te geven. Dit verhaal heb ik mijzelf ook jarenlang verteld. Storytelling waar de bluffers nog een puntje aan kunnen zuigen. 

Best fijn hoor, niemand neemt aanstoot aan je. Niemand ziet je op je bek gaan. Maar waarom niet? Omdat ze je überhaupt niet zien. Je doet niet mee. Je staat buitenspel. Voor je het weet word je toeschouwer in je eigen leven. Of erger: commentator. Druk met het beoordelen of veroordelen van anderen. En jezelf, niet in de laatste plaats. Want je voelt wel dat er meer in zit.

Om eruit te komen moet je door angst heen. Niet makkelijk, wel de moeite waard. Want deep down wil iedereen gewoon zijn wie hij is en doen waar hij blij van wordt. Meedoen, in wat voor vorm dan ook. Delen in de spanning en sensatie van het spel. Neerzetten wat er in je zit aan drive en talenten. 

Naarmate ik afscheid nam van bescheidenheid als excuus om mezelf klein te houden, begon ik het concept weer te waarderen. Maar dan in de betekenis van 'humble'. Bescheiden met dankbaarheid als grondtoon in plaats van angst. Jezelf laten zien met al je talenten en tekortkomingen is namelijk het mooiste wat er is. Omdat je voelt dat je leeft. Dat je bijdraagt. Aan een veel groter spel dan je vanaf de zijlijn had gezien. Waarin jij slechts een klein maar onmisbaar spelertje bent.

En ja, je krijgt ook push back. En je maakt fouten. Maar je speelt door. Want waarom zou jij geen fouten mogen maken? Je staat toch niet boven de andere spelers? Hier is enige bescheidenheid wel gepast. In de lat die je aan jezelf oplegt. Streven naar perfectie leidt tot stilstand. En jouw bijdrage doet er toe. Dus doe maar gek. Dan doe je al gewoon genoeg.