Mirjam Slokker

Coaching en blogs

Don't get overrated

Waardering. We lopen er lekker op. Voelen ons vrijer, blijer en capabeler als we gewaardeerd worden. En het fijnst is het, als we elkaar allemaal fantastisch vinden. Alsof we allemaal net dat borreltje teveel op hebben. Heerlijk. Let’s get drunk on love everyone!

En toch is waardering overrated. Sterker nog: het is iets om zorgvuldig mee om te gaan. Want het werkt verslavend. En vertroebelt je oordeel. Hier spreekt een recovering love junk uit ervaring.

Het begint onschuldig. Als klein kind wil je niets liever dan je ouders blij maken. Mooie tekening gemaakt, papa en mama trots. Mooie tekening wordt goede cijfers, lief zijn voor anderen, je steentje bijdragen, laten zien dat je verantwoordelijkheid kunt dragen, etc, etc. ‘Het goed doen’ is de succesformule. Want als iedereen blij met je is, ben jij ook blij. Toch?

Ik kan je vertellen: de succesformule bracht mij op een punt waarop ik niet blij was. Verre van blij zelfs. Met mezelf en met wat ik deed. De omgeving waardeerde mij meer dan ik mezelf waardeerde. Ik was feitelijk overgewaardeerd. Overrated. Als zo'n lelijke en onbetaalbare Louis Vuitton handtas. Of zo’n überhip festival met slechte muziek en te duur biodynamisch eten. Waar je de halve dag in de rij staat voor je gin tonic (ook zoiets).

Doe er wat aan, zou je zeggen. Ga wat anders doen. Het vervelende was dat de waardering die ik kreeg van anderen me precies op m’n plek hield. Het was steeds net genoeg om me even gezien en bevestigd te voelen in wat ik deed. De onrust tijdelijk te verdoven. Waardering was een painkiller geworden.

Ik merkte het pas echt toen de waardering op een bepaald vlak wegviel en ik me instantly ongemotiveerd en gefrustreerd voelde. Waarom doe ik dit nog? En voor wie? Eindelijk een paar zinnige vragen. Een nuchter moment.

Afkicken is net als met andere verslavingen. In eerste instantie makkelijk. Trots op m’n nieuwe ‘I don’t give a f#ck’-attitude. Lekker, vol zelfvertrouwen doen wat ik wil. En het wordt nog geaccepteerd ook. Sterker nog, mensen bewonderen m’n lef. Moet je zien hoeveel positieve reacties ik krijg! STOP. Daar deed je het toch niet voor? Ai...weer bezweken voor dat shotje positieve aandacht.

Ok, je hoeft geen totale psychopaat te worden. Die geniet van de teleurstelling van anderen. Gruwelt van enige bevestiging en het liefst niet op z’n plek zit. Als waardering maar geen drijfveer is. Waardering resoneert eigenlijk alleen als je zelf ook tevreden bent. En dan is die shot lekker, maar niet meer dan de kers op de taart. De slagroom op je advocaatje. De alfalfa op je linksdraaiende vegan tofuburger. Over overrated gesproken.