Mirjam Slokker

Coaching en blogs

Accepteren met ambitie

Wie zich een beetje heeft verdiept in de wetten van geluk, weet dat het allemaal draait om acceptatie. Mo Gawdat, ingenieur, succesvol zakenman en auteur van het boek ‘Solve for happy’ (De logica van geluk) stelt het zelfs als formule. Geluk is het verschil tussen wat er is en je verwachting. Verwacht je te veel, dan ervaar je teleurstelling. Verwacht je niks of weinig, dan wordt je aangenaam door het leven verrast. Klinkt logisch, Mo.

Dankbaarheid is ook een gelukswet. Als je voldoende bewustzijn kunt opbrengen om te zien wat je hebt, voel je geluk. Het werkt echt. Regelmatig stilstaan bij de dingen waar je dankbaar voor bent. Want waar je de focus op legt, daar zie je meer van. So it better be the good stuff. Check.

En ‘zijn’. Zijn is ook belangrijk. We doen en denken te veel en zijn te weinig. We worden gelukkiger van vaker en meer bewust zijn. Wat ook weer nodig is om dankbaarheid te kunnen ervaren. Tot zo ver ben ik helemaal aan boord bij de logica van geluk. En ik kan hem uit ervaring onderschrijven.

Maar hoe ga je weer van zijn naar doen? Want zelfs als je een monnik bent, mediterend op een berg in Nepal, je maag gaat op een goed moment toch rommelen. Dat accepteer je niet weg. Honger wint. Bij mij althans. Kanttekening: ik ben niet verlicht.

Hoe zit dit? De meesten van ons moeten dingen doen om comfortabel te kunnen ‘zijn’. Je weet wel, werk, brood op de plank, dat soort aards geneuzel. En om eerlijk te zijn vind ik er weinig aan om een beetje dankbaar te zitten accepteren terwijl er allerlei leuke kansen voorbij komen. Want dan wordt het bijna apathisch. ‘Zou je niet eens wat gaan doen met je leven? Nee, ik accepteer mijn miserabele eenzaamheid met grote dankbaarheid.’ Dat klinkt meer als ontmoedigd dan gelukkig. Als je niet uitkijkt, wordt acceptatie een vrijbrief voor blijven hangen in wat je niet wilt. Wat niet leidt tot geluk, obviously.

Voor mij begint geluk bij ambitie. En dat heeft met zijn én doen te maken. Namelijk: je doet je best. You show up. Je komt in actie en gaat voor de dingen die voor jou belangrijk zijn. Klein of groot. Niet zozeer om een bepaalde uitkomst te bereiken. Maar wel om van je leven een zo mooi mogelijke reis te maken. Ook als het anders loopt dan je hoopte.

Mo verloor zijn zoon. Hij greep die gebeurtenis aan om een boek te schrijven. Waarbij hij dankbaar gebruik maakt van de wijsheid van zijn zoon. Uit de tijd dat hij er nog was. Een super inspirerend voorbeeld van iemand die de acceptatie van verlies en de ambitie om er wat van te maken aan elkaar verbindt. Als Mo het onder die omstandigheden kan, kunnen wij het ook.

Dus. Wet 1: Het is jouw leven en je maakt er zelf het beste van. Wet 2: Je accepteert dat je daarbij niet alles in de hand hebt en dat sommige dingen zijn wat ze zijn. Wet 3: Je bent dankbaar voor wat er goed gaat. Je ziet het en waardeert het. En ten slotte wet 4: Als je honger hebt, eet je. Namasté.