Mirjam Slokker

Coaching en blogs

Incasseren moet je leren

Toen het geduld werd uitgedeeld stond ik niet vooraan in de rij. Waarschijnlijk was ik op zoek naar de zelfscan. En laat ik nu een partner hebben die ook houdt van een beetje tempo. Heerlijk, want ongeduldige mensen wachten niet graag op anderen. En wij snappen dat van elkaar.

Dat liep allemaal soepeltjes toen we nog geen kinderen hadden. We sjeesden lekker in ons eigen tempo, soms samen, soms apart. En soms deden we lekker even niets, want ook ongeduldige types moeten af en toe op adem komen. Dat ging prima en om eerlijk te zijn was ik mijn eigen ongeduld een beetje vergeten. Tot onze dochters geboren werden.

Kinderen zijn niet bezig met tijd. Ja, ze willen langer blijven spelen of minder vroeg naar bed. Maar op tijd komen en efficiency, dat zegt ze helemaal niks. En gelijk hebben ze natuurlijk. Waar zou je je druk om maken? Mijn jongste zei laatst dat het kwart over uur was. Vrij diepzinnig voor een driejarige, vond ik. Ik besefte weer hoe relatief tijd eigenlijk is. Tot ik weer haast kreeg. Want op school beginnen ze niet om half uur, maar om half negen sharp.

Ik voel mij naar mijn kinderen toe best schuldig over mijn ongeduld. En soms ook gefrustreerd. Want terwijl ik zelf probeer uit m’n tijdschema’s te komen en meer mindfull te zijn, trek ik mijn kinderen juist uit het moment en in tijdschema’s. Tragisch toch? Opvoeden voelt soms bijna letterlijk als het kind met het badwater weggooien. Met alles wat we ze aanleren, leren we ze ook iets af. Puur gedrag wordt ingekaderd. Van ongeremd naar getemd. Van tijdloos naar tijdsdruk.

De dames zelf zijn ook niet de geduldigste, trouwens. Niet vreemd natuurlijk, de appel valt snel, maar niet ver van de boom. Wat dat betreft lopen de gemoederen bij de familie Ongeduld soms hoog op. En worden we allemaal gechallenged om ons aan elkaar aan te passen. En dat is goed. Laat ze maar zien dat er grenzen zijn aan het incasseringsvermogen van volwassenen. En laat ze vooral ook leren zelf te incasseren. Want, to be honest, incasseren is een ondergewaardeerde vaardigheid aan het worden. We leren dat we onszelf mogen zijn en dat we moeten gaan voor wat we willen. Mooi, maar als het anders loopt, zijn we geneigd te oordelen en in opstand te komen. En daar is geduld soms toch de enige duurzame oplossing.

Ik train mijzelf om geduldig te zijn met mijn eigen ongeduld. Het minder te veroordelen en de onvrede bij anderen te incasseren wanneer ik vanuit ongeduld een grens trek. Dan loop ik soms maar met een brullend kind over straat. Of laat ik anderen schrikken door met mijn vuist op tafel te slaan. Het hoort voor mij bij mezelf zijn. En op veel momenten kan ik ook niet anders. Ik op mijn beurt probeer te accepteren dat anderen me soms niet (meteen) snappen.

Ik ben daarmee geen perfect voorbeeld voor mijn dochters. Maar wel een realistisch voorbeeld. En dat is misschien wel beter. Het goede nieuws is dat de lucht ook snel geklaard is als het opgebouwde ongeduld z’n weg naar buiten heeft gevonden. Even knallen en weer door. En dat kunnen de dames gelukkig ook als geen ander. Diep verdriet maakt instantly plaats voor ultiem geluk. Die schakelsnelheid kunnen zelfs papa en mama soms niet bijbenen. Slome oudjes.