Mirjam Slokker

Coaching en blogs

Vier je leven

‘Vier jij je verjaardag nog dit jaar?’ Die vraag trekt mijn struisvogelende hoofd ieder jaar genadeloos uit het zand. Mijn verjaardag valt vlak na Sinterklaas. Voor mij vaak een reden om het niet te vieren. ‘Vanwege de drukte’. Kom je goed mee weg, zeker bij de mensen die Sinterklaas en Kerst in drie- of viervoud vieren. Met schoon-en stieffamilies en dubbelzijdig gescheiden ouders. En als je pech hebt ook nog met de buren en oud jaarclubgenoten. Je kent ze wel. Van die groepen met namen als ‘de Hulken’ of ‘de Meiden’. Namen die opvallend weinig meer te maken hebben met de huidige look and feel van de leden. Maar dat terzijde.

Anyway, ik heb mijn verjaardag meerdere malen laten lopen vanuit de gedachte dat niemand erop zat te wachten. En er dus ook niemand zou komen. Ik vertelde mezelf dat het logisch was dat ik het aflegde tegen Sinterklaas. Ik ken weinig mensen die zo ontzettend feestelijk uitpakken als hij. Overdreven gedoe met zo’n zak vol precies goede cadeautjes voor iedereen. Hysterisch pepernoten door de kamer smijtend. Met slecht opgemaakte en gepermanente figuren in panties die domme grappen maken. Hoewel, ik sluit niet uit dat ik het laatste ook wel eens aan de hand heb gehad op één van mijn feestjes. Maar op mijn verjaardagen pak ik de cadeaus uit en niet de gasten. Misschien ligt het daaraan.

Dit jaar voelde het niet goed om m’n verjaardag over te slaan. Misschien omdat ik op de leeftijd kom waarop mensen beginnen weg te vallen. Ouders van vrienden. Maar ook in m’n eigen binnenkring. Het geeft een gevoel van kwetsbaarheid. En een behoefte om wie er (nog) is bij me te houden. Dankbaar te zijn dat ze er zijn. Hen niet als vanzelfsprekend te zien. En de ‘vier’-momenten (feest-en verjaardagen) aan te grijpen.

Ik heb mijn angst voor een mislukt verjaardagsfeestje dus in de ogen gekeken. Ik zag het voor me. Zo'n moeizame zit met anderhalve paardenkop rondom een glaasje zoute sticks. Waar je je iedere minuut afvraagt of het lullig is als je al weg gaat. Ja, ook op je eigen feestje kun je je dat afvragen, trust me. Maar toch. Het is uiteindelijk mijn feestje. I call the shots. Ik kan in ieder geval zorgen voor fatsoenlijke happen en een programma met beweging. En for the record: paardenkoppen kom je in mijn entourage niet tegen. Het zijn over het algemeen behoorlijke knapperds, al zeg ik het zelf.

En het is me gelukt. Ik ben 37 geworden. Oud genoeg om niet kinderachtig te doen over m'n verjaardag. Jong genoeg om nog in te zijn voor een feestje. Was iedereen er? Uiteraard niet. Vond ik dat jammer? Ja, ik vond het jammer. Maar ik heb een feestelijk jurkje aangetrokken en met de mensen die er waren een hele fijne middag gehad. Met bitterballen. Lang zal ze leven! Ok, dat weten we niet zeker. Maar leven zal ze. En het vieren ook. En mocht ik dit volgend jaar dreigen te vergeten...vraag me dan alsjeblieft wanneer ik mijn verjaardag vier.