Mirjam Slokker

Coaching en blogs

Simpel is het moeilijkst

Zoals: gewoon beginnen. Ja, ik ben nu begonnen. Maar als ik nu terug zou lezen, zou ik het een slap begin vinden. Select all - delete. Maar ja. Dan wordt het nog moeilijker. Want het nieuwe stukje moet wel beter zijn dan het eerste. En al denkend over een geniale opening zou ik mentaal in de knoop raken. En besluiten te wachten op een moment van inspiratie. Niet nu, blijkbaar, anders schreef ik wel wat beters. Ja toch?

Nou, dat gebeurt zo een paar keer en dan heb je ineens maanden niks geschreven. Vrienden beginnen te vragen of je niet meer blogt. Je verzint een vaag antwoord over ‘druk, even geen inspiratie, het moet geen verplichting worden, spontaniteit blablabla’. En komt er mee weg (schandalig eigenlijk). En ondertussen vraag ik me af of ik m’n Mojo kwijt ben. En groeit de overtuiging dat ik een ijzersterke comeback MOET maken om mijn credibility te behouden. Ja ja, mensen, in mijn hoofd is het nogal een happening hoor, die blogs. En je snapt dat hoe langer dit duurt, hoe ingewikkelder het wordt om weer te starten.

En dan is een blog nog een solistische actie. Trek dit door naar een collectieve setting waarin mensen het min of meer eens moeten worden voor ze tot actie over kunnen gaan. Ja, laten we dat eens doen. Stel er is een groot maatschappelijk probleem. Allerlei belanghebbenden. Er moet een oplossing komen. En snel een beetje. Maar hoe? Een plan, we hebben een plan nodig. Een integraal plan. Ja mooi, integraal, doen we. Misschien ook wat scenario’s erbij. Maar wat zijn de juiste scenario’s? Tja, dat weet niemand. Schrijf maar uit dan zien we het daarna wel. Zo zo, grondig uitgewerkt. Weten we in ieder geval wat de kansen en valkuilen zijn in bij-voorbaat-kansloos-scenario X. Bedankt. Plan versie 1.0 belandt in de grindbak. Weet je wat, we doen het Agile. Uitstekend, wat is dat? Dat ligt eraan wie je het vraagt. Maar schijnbaar iets zonder plan. Oh, klinkt goed. Ok, wat is de eerste stap? Ja, dat stond verdomme in het 1.0-plan! Ok, we stoffen het plan weer af. Eerst actualiseren dan he? Versie 2.0. De context verandert continu! Ja, maar welke ontwikkelingen zijn allemaal relevant? Laten we daarover brainstormen. Pressure-cooker, lekker. Wie moeten er bij zijn? Ik overleg even. Moet wel op een moment dat iedereen kan. Enfin, een half jaar later begint het vermoeden te ontstaan dat ‘we niet zo goed zijn in doorpakken’ en ook een beetje ‘vergadermoe’. Begrijpelijk, want van het schrijven van deze alinea krijg ik al acute wegtrekkers. En toch gebeurt het ons allemaal.

Waarom doen we zo ingewikkeld?? Moeilijke vraag. Althans, makkelijke vraag, moeilijk te beantwoorden. Ik doe een poging. Stel nu dat het heel anders gaat en dat we gewoon hup, van A naar B gaan. Van probleem signaleren direct naar een oplossing. Van het idee om een blog te schrijven naar een geschreven blog. Hoe zou dat zijn? Laat ik de blog pakken. Ik verzin wat, schrijf het en post het (zo gaat het overigens ook wel eens hoor - sprak zij verdedigend). Het meest stressvolle moment van iets schrijven voor op social media is niet het schrijven zelf, maar het moment net na het posten. Hoe valt het? ‘Shit, die ene alinea is misschien toch te belerend. Ik haal hem eraf. Nee dat komt ook raar over. Maak ik mezelf niet belachelijk met deze ‘stukjes’? Waarom doe ik dit eigenlijk?? En ik houd niet eens van social media, lekker hypocriet! Ben ik niet gewoon een rare aandachttrekker?’ En zo kan ik nog wel even doorgaan. Het proces ervoor is echt veel fijner. Beetje brainstormen, wat schrijven, fijn slijpen, eindeloos opnieuw doorlezen, zelfgenoegzaam glimlachen, hier en daar nog wat schrappen. Lekker bezig. Maar op een goed moment gaat dan toch de energie eruit komt de select all - delete weer om de hoek. Scheelt jullie een hoop leestijd, maar voelt toch als een gevalletje ‘jammer joh’. Die tijd had nuttiger besteed kunnen worden. Ik moet dus tempo houden om te voorkomen dat ik het teveel ga overdenken. Gewoon hatsa, posten voordat mijn innerlijke criticus er lucht van krijgt. Wie niet heldhaftig is, moet snel zijn. Vertrouwen op je ideeën en het vermogen om bij te sturen als je eenmaal onderweg bent. Maar wel gaan.

Nou, het kostte misschien even tijd om dat in te zien, maar voila. Tussen dromen en doen zit angst die we in de ogen moeten kijken. Niet bang zijn om je creaties te delen, niet bang zijn om het fout te doen, niet bang zijn maar ergens te beginnen ook al zie je de rest van de route nog niet. En we zijn eindeloos handig in het verzinnen van ‘voorwaarden’ die ons van het padje houden. Ik ben daar zelf een meester in, al zeg ik het zelf. Dus heb ik mij aangeleerd om regelmatig te checken of ik handel vanuit de angst om te falen of vanuit liefde voor mijn werk. Want natuurlijk wil ik iets goeds neerzetten. Jij toch ook? En dat mag even tijd kosten. Een half jaar kan kort zijn voor een meesterwerk. Neem de tijd. Zolang het maar geen onzin is waar je mee bezig bent.

Zo simpel? Zo moeilijk.